تحلیل نقش تجربه زیسته دانش آموزان در فرایند یاددهی یادگیری در دوره تحصیلی ابتدایی

تحولات بنیادین در حوزه روانشناسی رشد و علوم شناختی، ضرورت بازنگری در روش های سنتی آموزش ابتدایی و حرکت به سمت پداگوژی های بوم شناختی و انسان گرایانه را بیش از پیش آشکار ساخته است. هدف از این پژوهش مروری جامع، تحلیل ساختاری و تبیین نقش تجربه زیسته کودکان در فرآیند یاددهی-یادگیری دوره ابتدایی بر اساس اصول پدیدارشناسی تربیتی و روانشناسی تحولی است. روش تحقیق در این بررسی از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد اسنادی و مرور نظام مند ادبیات نظری و تجربی بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۶ میلادی بوده است. برای دستیابی به این اهداف، پدیدارشناسی ماکس ون منن، نظریه رشد شناختی ژان پیاژه، رویکرد اجتماعی-فرهنگی ویگوتسکی و مدل های یادگیری تجربی جان دیویی مورد واکاوی قرار گرفتند. یافته های حاصل از سنتز پژوهش ها نشان می دهد که تجربه زیسته دانش آموزان به عنوان زیربنای ساختارهای طرحواره ای عمل کرده و مربیان با بازخوانی این تجارب در کلاس درس، رمزگردانی داده های حسی را تسهیل و پایداری اطلاعات را در حافظه بلندمدت افزایش می دهند. از سوی دیگر، ادغام تجارب زیسته خانواده و جامعه در برنامه های آموزشی، انگیزه درونی، تعاملات کلاسی مثبت و هوش عاطفی کودکان را تقویت کرده و به مربی در شخصی سازی یادگیری با کمک فناوری های هوشمند یاری می رساند. نتایج این پژوهش بر ضرورت بازنگری در طراحی برنامه های درسی ابتدایی و توانمندسازی معلمان در کشف دنیای پدیداری کودکان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

تجربه زیسته ، فرآیند یاددهی-یادگیری ، آموزش ابتدایی ، رشد شناختی ، تفکر پدیدارشناختی ، ساختار حافظه.