نقش اردوها و بازدیدهای علمی در تقویت یادگیری پایدار در نظام آموزش و پرورش

نظام های آموزشی در هزاره سوم با چالش بزرگ سطحی بودن آموخته ها و فراموشی سریع مفاهیم توسط دانش آموزان مواجه هستند. هدف از این پژوهش مروری جامع و تفصیلی، تحلیل ساختاری نقش اردوها و بازدیدهای علمی در تقویت یادگیری پایدار و عمیق در دانش آموزان، با تمرکز ویژه بر مقطع ابتدایی در نظام آموزش و پرورش است. روش تحقیق در این بررسی از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد اسنادی و مرور نظام مند ادبیات تجربی و نظری بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۶ میلادی بوده است. برای تبیین دقیق موضوع، نظریه یادگیری موقعیتی، چرخه یادگیری تجربی کولب، اصول آموزش طبیعت محور و پتانسیل ابزارهای تعاملی مدرن نظیر شبیه سازی های هوش مصنوعی و پلتفرم های واقعیت مجازی (به عنوان کاتالیزورهای اردوهای مجازی) واکاوی شدند. یافته های حاصل از سنتز پژوهش ها نشان می دهد که انتقال محیط یادگیری از فضاهای بسته کلاسی به بسترهای عینی و بیرونی (مانند موزه ها، صنایع و طبیعت)، نقشی حیاتی در ایجاد لنگرگاه های ذهنی چندحسی و تعمیق فرآیند تفکر بازتابی ایفا می کند که نتیجه مستقیم آن، انتقال اطلاعات به حافظه بلندمدت و پایداری شناختی است. افزون بر این، اردوهای علمی از طریق پویایی گروه های همسالان، به تقویت مهارت های اجتماعی، رشد هوش عاطفی، ارتقای تعاملات کلاسی مثبت و افزایش انگیزه درونی و نشاط تحصیلی کودکان کمک شایانی می نمایند. نتایج این پژوهش بر ضرورت بازنگری در طراحی برنامه های درسی تلفیقی و رفع چالش های مدیریتی مربیان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

اردوهای علمی ، یادگیری پایدار ، رشد شناختی ، هوش مصنوعی ، آموزش ابتدایی.