تاثیر حمایت عاطفی والدین بر موفقیت تحصیلی دانش آموزان

حمایت عاطفی والدین یکی از مهم ترین عوامل زمینه ای در رشد تحصیلی دانش آموزان است و از طریق مسیرهایی مانند افزایش احساس امنیت روانی، تقویت خودکارآمدی، تنظیم هیجان، شکل گیری نگرش مثبت نسبت به مدرسه و کاهش فشارهای استرس زا می تواند به موفقیت تحصیلی منجر شود. پژوهش های حوزه روان شناسی تربیتی نشان می دهند که کیفیت رابطه والد–فرزند و شیوه های فرزندپروری حمایتگرانه با پیامدهایی چون انگیزش پیشرفت، مشارکت در تکالیف، خودتنظیمی و در نهایت عملکرد تحصیلی مرتبط است (Steinberg, ۲۰۰۱; Wentzel, ۱۹۹۸). همچنین شواهد نظری و تجربی بیان می کند که حمایت عاطفی، به ویژه وقتی با ساختاردهی و نظارت مناسب همراه شود، اثرات قوی تری بر دستاوردهای آموزشی دارد و می تواند نقش محافظتی در برابر خطرهای تحصیلی مانند اضطراب امتحان، فرسودگی تحصیلی و افت عملکرد ایفا کند (Grolnick & Pomerantz, ۲۰۰۹; Wang & Sheikh-Khalil, ۲۰۱۴). هدف این مقاله تحلیل جامع سازوکارهای اثرگذاری حمایت عاطفی والدین بر موفقیت تحصیلی دانش آموزان، مرور پیشینه تحقیق و ارائه چارچوبی کاربردی برای مداخله های مدرسه-خانواده است. جمع بندی یافته ها نشان می دهد حمایت عاطفی والدین هم به طور مستقیم و هم از طریق میانجی هایی چون خودکارآمدی، انگیزش و خودتنظیمی، موفقیت تحصیلی را ارتقا می دهد و آثار آن در دوره های گذار آموزشی (مانند ورود به متوسطه) برجسته تر است (Eccles & Roeser, ۲۰۱۱; Fan & Chen, ۲۰۰۱).

کلیدواژه ها:

حمایت عاطفی والدین ، موفقیت تحصیلی ، خودکارآمدی ، خودتنظیمی ، انگیزش تحصیلی