تحلیل نقش فعالیت های عملی در افزایش ماندگاری یادگیری دانش آموزان ابتدایی

یکی از دغدغه های بنیادین در نظام های آموزشی مدرن، گذر از الگوهای حافظه محور و دست یابی به یادگیری پایدار و عمیق در دانش آموزان ابتدایی است. هدف از پژوهش مروری حاضر، تحلیل جامع و تبیین نقش فعالیت های عملی و روش های تجربی در افزایش ماندگاری یادگیری در دوره های پایه ای آموزش است. روش تحقیق در این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد کتابخانه ای و مرور نظام مند ادبیات پژوهشی و مستندات نظری و تجربی موجود بوده است. برای تحقق این هدف، فرآیند درک عینی مفاهیم علمی، چرخه یادگیری تجربی کولب، نظریه های سازنده گرایی محیط کلاسی و مبانی روانشناختی انگیزش و درگیری تحصیلی مورد واکاوی قرار گرفتند. یافته های حاصل از تحلیل ادبیات پژوهش نشان می دهد که جایگزینی رویکردهای سنتی با روش های عملی و عینی، سبب فعال سازی ساختارهای شناختی کودکان شده و ماندگاری مطالب را در حافظه بلندمدت تضمین می کند. همچنین، ابزارهای نوظهور تکنولوژیک نظیر شبیه سازی های هوش مصنوعی و فناوری واقعیت مجازی با فراهم آوردن موقعیت های آزمایش و خطای ایمن و تعاملی، فرآیند مفهوم سازی انتزاعی را برای دانش آموزان ابتدایی تسهیل می کنند. علاوه بر این، انتقال فرآیند یادگیری به محیط های باز، دامن طبیعت و پیوند زدن آموزش با الگوهای بازی محور، منجر به کاهش فرسودگی تحصیلی و افزایش چشمگیر اشتیاق به یادگیری می گردد. در نهایت، انجام پروژه های عملی گروهی به توسعه تفکر کارآفرینانه و مهارت های حل مسئله کمک شایانی می نماید. بر اساس نتایج این مرور، بازنگری در برنامه های درسی سنتی و توانمندسازی مربیان در طراحی سناریوهای آموزشی مبتنی بر کار عملی گامی حیاتی در پویایی نظام آموزشی است.

کلیدواژه ها:

فعالیت های عملی ، ماندگاری یادگیری ، دانش آموزان ابتدایی ، هوش مصنوعی ، نظام آموزشی.