نقش فعالیت های گروهی در اثربخشی یادگیری مبتنی بر تجربه در نظام آموزش ابتدایی

نظام های آموزشی معاصر برای عبور از الگوهای انفرادی، حافظه محور و ایستای سنتی، نیازمند رویکردهای پداگوژیکی نوآورانه ای هستند که دانش آموزان را در مرکز فرآیند تولید معنا قرار دهند. هدف از این پژوهش مروری جامع، تحلیل ساختاری نقش فعالیت های گروهی و تعاملی در ارتقای اثربخشی و بهره وری یادگیری مبتنی بر تجربه در دانش آموزان ابتدایی در بستر نظام آموزشی است. روش تحقیق در این بررسی از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد اسنادی و مرور نظام مند ادبیات تجربی و نظری بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۶ میلادی بوده است. برای دستیابی به این اهداف، نظریه های سازنده گرایی اجتماعی ویگوتسکی، اصول یادگیری مشارکتی همسالان، چرخه چهارمرحله ای یادگیری تجربی کولب، نقش پویایی تیمی در ارتقای درگیری کلاسی و انگیزه درونی، و همچنین پتانسیل ابزارهای تعاملی نوظهور نظیر واقعیت مجازی و پلتفرم های هوشمند شبیه سازی هوش مصنوعی مورد واکاوی قرار گرفتند. یافته های حاصل از سنتز پژوهش ها نشان می دهد که تلفیق فعالیت های گروهی با یادگیری تجربی، محیطی چندحسی و پویا فراهم می آورد که با ایجاد لنگرگاه های ذهنی مشترک و تسهیل فرآیند تفکر بازتابی، عمق فهم مفاهیم را افزایش داده و ماندگاری مطالب را در حافظه بلندمدت به شدت ارتقا می دهد. از سوی دیگر، مشارکت در کارهای گروهی به تقویت مهارت های اجتماعی، تعاملات کلاسی مثبت، کاهش کمرویی، رشد هوش عاطفی و پرورش روحیه خلاقیت و تفکر کارآفرینانه در کودکان کمک شایانی می نماید. در نهایت، تلفیق فناوری های آموزشی به معلمان کمک می کند تا چالش های مدیریت کلاس های متراکم را برطرف سازند. نتایج این پژوهش بر ضرورت بازنگری در طراحی برنامه های درسی و توانمندسازی مربیان در اجرای سناریوهای مشارکتی-تجربی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

فعالیت های گروهی ، یادگیری مبتنی بر تجربه ، رشد شناختی ، هوش مصنوعی ، نظام آموزشی.