بررسی جایگاه آبروی مومن در فقه امامیه و حقوق ایران

حفظ آبرو و حیثیت افراد، به ویژه مومنان، یکی از ارکان اساسی جوامع دینی و حقوقی است. در فقه امامیه، آبروی مومن از جایگاه رفیعی برخوردار بوده و هتک حرمت آن، عملی مذموم و گاه جرم تلقی می شود. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به بررسی مبانی فقهی آبروی مومن در فقه امامیه و جایگاه آن در حقوق کیفری و مدنی ایران می پردازد. در بخش فقهی، با استناد به آیات قرآن کریم و روایات معصومین (ع)، به تبیین مفهوم آبرو، عرض و حرمت مومن پرداخته شده و مصادیق هتک حرمت از جمله غیبت، تهمت، قذف، سب و توهین مورد تحلیل قرار گرفته است. همچنین، دیدگاه فقهای برجسته امامیه از صدر اسلام تاکنون، در خصوص اهمیت و احکام مترتب بر هتک آبروی مومن، مورد کنکاش قرار گرفته است. در بخش حقوقی، با بررسی تطبیقی قوانین ایران، به ویژه قانون مجازات اسلامی و قانون جرایم رایانه ای، مواد مرتبط با جرایم علیه حیثیت و آبرو از جمله قذف، افترا، نشر اکاذیب، توهین و هتک حیثیت مورد مطالعه قرار گرفته و مسئولیت مدنی ناشی از این اعمال نیز مورد بررسی قرار گرفته است. در نهایت، با تحلیل تطبیقی مباحث فقهی و حقوقی، به ارزیابی انطباق یا اختلاف رویکردها پرداخته شده و تلاش شده است تا گامی در جهت فهم عمیق تر و کاربردی تر این موضوع مهم برداشته شود.

کلیدواژه ها:

آبروی مومن ، حیثیت ، عرض ، فقه امامیه ، حقوق کیفری ایران ، هتک حرمت ، غیبت ، تهمت ، قذف ، توهین.