مقایسه اثر بخشی آموزش حضوری و ترکیبی بر یادگیری عمیق دانش آموزان ابتدایی

با گسترش فناوری های آموزشی، روش های تدریس سنتی در حال گذار به الگوهای نوین نظیر آموزش ترکیبی هستند؛ اما میزان تاثیرگذاری این رویکردها بر سطوح بالای شناختی مانند «یادگیری عمیق» در مقطع ابتدایی، نیازمند بررسی دقیق است. هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی آموزش حضوری خالص و آموزش ترکیبی بر توسعه مهارت های یادگیری عمیق در دانش آموزان مقطع ابتدایی است. جامعه آماری این مطالعه شامل دانش آموزان ابتدایی بود که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (آموزش ترکیبی) و گواه (آموزش حضوری) قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه استاندارد سبک های یادگیری و مشاهدات کیفی معلم بودند. یافته های حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که اگرچه هر دو روش پتانسیل ایجاد یادگیری معنادار را دارند، اما آموزش ترکیبی با فراهم آوردن فرصت های بیشتر برای خودتنظیمی، تعامل چندوجهی و دسترسی به منابع متنوع، زمینه ساز تقویت مولفه های کلیدی یادگیری عمیق از جمله تفکر انتقادی، انتقال یادگیری و کنجکاوی ذاتی می شود. در مقابل، آموزش حضوری صرف بر انسجام عاطفی و تعاملات چهره به چهره تمرکز داشته و اگرچه پایه های اولیه یادگیری را محکم می سازد، اما در تسهیل فرآیندهای پیچیده تر شناختی و شخصی سازی مسیر یادگیری نسبت به مدل ترکیبی محدودیت هایی دارد. نتیجه نهایی حاکی از آن است که ادغام هوشمندانه عناصر دیجیتال در کنار تعاملات انسانی، بستر مناسب تری برای پرورش یادگیرندگان فعال و عمیق در سال های حساس ابتدایی فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

یادگیری عمیق ، آموزش ترکیبی ، آموزش حضوری ، دانش آموزان ابتدایی ، سبک های یادگیری ، تفکر انتقادی