بررسی و تحلیل تاثیر بازی های آموزشی بر یادگیری دانش آموزان ابتدایی

تحول در رویکردهای آموزشی معاصر، ضرورت بهره گیری از روش های فعال، مشارکتی و مبتنی بر تجربه را بیش از پیش آشکار ساخته است. در این میان، بازی های آموزشی به عنوان یکی از راهبردهای نوین یاددهی یادگیری، جایگاه ویژه ای در آموزش دوره ابتدایی یافته اند؛ زیرا این دوره، مرحله ای بنیادین در رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی کودکان محسوب می شود. پژوهش های متعدد نشان داده اند که یادگیری در بستر بازی، موجب افزایش انگیزش درونی، تقویت تعاملات اجتماعی، بهبود تمرکز و ارتقای ماندگاری یادگیری می شود (اسلاوین، ۲۰۱۸؛ شفیع آبادی و ناصری، ۱۳۹۹). از منظر نظری، رویکرد سازنده گرایی بیان می کند که کودکان دانش را از طریق تعامل فعال با محیط و تجربه عملی می سازند (پیاژه، ۱۹۷۲؛ ویگوتسکی، ۱۹۷۸)، و بازی های آموزشی دقیقا چنین بستری را فراهم می کنند. هدف این مقاله، بررسی تحلیلی و مروری تاثیر بازی های آموزشی بر ابعاد مختلف یادگیری دانش آموزان ابتدایی، شامل پیشرفت تحصیلی، انگیزش، مهارت های شناختی و مهارت های اجتماعی است. روش پژوهش از نوع کتابخانه ای و اسنادی بوده و با مراجعه به پایگاه های معتبر داخلی همچون نورمگز، SID، مگیران و سیویلیکا و نیز پایگاه های بین المللی نظیر ساینس دایرکت و پرکوئست، مطالعات مرتبط استخراج و تحلیل شده اند. یافته های مروری نشان می دهد که به کارگیری هدفمند بازی های آموزشی چه در قالب بازی های سنتی کلاسی و چه بازی های دیجیتال تاثیر معناداری بر افزایش یادگیری عمیق، کاهش اضطراب آموزشی و ارتقای مشارکت فعال دانش آموزان دارد (پلاگ و همکاران، ۲۰۱۹؛ حمیدی و همکاران، ۱۴۰۰). همچنین نتایج حاکی از آن است که اثربخشی این بازی ها به عواملی چون طراحی آموزشی مناسب، تناسب با اهداف درسی، ویژگی های رشدی دانش آموزان و مهارت معلم در هدایت فرایند بازی وابسته است.

کلیدواژه ها:

بازی های آموزشی ، یادگیری فعال ، دانش آموزان ابتدایی ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری مبتنی بر بازی ، پیشرفت تحصیلی