تحلیل رابطه سبک های تدریس معلمان با میزان مشارکت فعال دانش آموزان در فعالیت های آموزشی کلاس

پژوهش حاضر با هدف تحلیل رابطه ی سبک های تدریس معلمان با میزان مشارکت فعال دانش آموزان در فعالیت های آموزشی کلاس انجام شده است. مسئله اصلی پژوهش آن است که شیوه های متفاوت تدریس چگونه می توانند بر انگیزش، تعامل و حضور فعال دانش آموزان در فرایند یادگیری اثرگذار باشند. این مطالعه با رویکردی توصیفی-همبستگی انجام شد و جامعه آماری آن را دانش آموزان و معلمان دوره متوسطه تشکیل دادند. داده ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد سبک های تدریس و پرسشنامه مشارکت فعال دانش آموزان گردآوری شد. برای بررسی روایی ابزارها از نظر متخصصان و برای سنجش پایایی از ضریب آلفای کرونباخ استفاده گردید. در فرایند تحلیل داده ها، علاوه بر شاخص های آمار توصیفی، از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه برای تعیین میزان رابطه و قدرت پیش بینی سبک های تدریس استفاده شد. یافته ها نشان داد که میان سبک های تدریس تعاملی، مشارکتی و دانش آموزمحور با میزان مشارکت فعال دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین سبک های تدریس سنتی و معلم محور در مقایسه با سبک های نوین، تاثیر کمتری بر درگیری فعال یادگیرندگان در فعالیت های کلاسی داشته اند. نتایج بیانگر آن است که هرچه معلمان از روش های فعال، بحث محور و فرصت دهنده به تعامل بیشتر استفاده کنند، سطح مشارکت شناختی، عاطفی و رفتاری دانش آموزان نیز افزایش می یابد. بر این اساس، بازنگری در شیوه های تدریس و توجه به رویکردهای فعال آموزشی می تواند زمینه ساز ارتقای کیفیت یاددهی-یادگیری در کلاس درس باشد. این پژوهش بر اهمیت نقش معلم در طراحی محیط یادگیری پویا و برانگیزاننده تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

سبک های تدریس ، مشارکت فعال ، دانش آموزان ، فعالیت های آموزشی ، کلاس درس ، یادگیری فعال ، معلم