واکاوی رویکرد جامع نگر به آموزش و پرورش، مدلی برای تلفیق رشد شناختی با مهارت های اجتماعی-اخلاقی

نظام آموزشی سنتی اغلب ابعاد مختلف رشد دانش آموزان (شناختی، اخلاقی و اجتماعی) را به صورت مجزا و گسسته بررسی می کند، در حالی که پژوهش های نوین نشان می دهد این ابعاد در تعامل دوطرفه با یکدیگر شکل می گیرند. این پژوهش با هدف تدوین مدلی یکپارچه برای هم افزایی این سه ساحت در مدارس ابتدایی انجام شده است. فرضیه اصلی این است که طراحی برنامه های درسی و فعالیت های فوق برنامه مبتنی بر «یادگیری خدمتی» و «گفتگوی اخلاقی»، می تواند باعث تقویت متقابل هوش هیجانی، تفکر انتقادی و مسئولیت پذیری اجتماعی شود. روش پژوهش حاضر کیفی و از نوع پدیدارشناسی مصاحبه عمیق با خبرگان تعلیم و تربیت بوده و پس از تحلیل داده ها، یک مدل مفهومی ارائه گردید. یافته ها نشان داد که وقتی آموزش مفاهیم اخلاقی با فعالیت های گروهی حل مسئله ترکیب می شود، نه تنها یادگیری عمیق تری رخ می دهد، بلکه دانش آموزان مهارت های همکاری و همدلی را نیز در عمل فرا می گیرند. نتیجه آنکه، گذار از آموزش های جزیره ای به سمت یک «اکوسیستم تربیتی یکپارچه»، نیازمند بازنگری در نقش معلمان به عنوان تسهیلگرانی است که مرز بین درس ریاضی یا علوم را با درس زندگی و شهروندی محو می کنند.

کلیدواژه ها:

توسعه همه جانبه دانش آموز ، یکپارچگی تربیت ، رشد شناختی-اخلاقی ، مهارت های اجتماعی ، مدارس ابتدایی ، هم افزایی آموزشی