بررسی تطبیقی سوء نیت خاص در جرایم علیه اشخاص در قوانین ایران با مصر

هدف این پژوهش بررسی تطبیقی سوء نیت خاص در جرایم علیه اشخاص در قوانین ایران با مصر بود. زمانی که انسانی با سوءنیت و اراده آزاد دست به ارتکاب عملی ضد اجتماعی به نام جرم می زند، عدالت و حفظ نظم اجتماع ایجاب می کند تا مجازات قانونی در مورد وی اعمال گردد. با تطور تاریخی و ایجاد تحول در مفهوم جرم و جنایت در نظام های حقوقی مختلف، نقش عنصر روانی جرم در امکان اعمال مجازات و یا چگونگی انجام مجازات، حائز اهمیت گردید و به تبع آن سوءنیت و یا حسن نیت نیز مطرح شده اند این موضوع در نظام حقوقی ایران و فقه اسلامی نیز جایگاه مهمی یافته است. لذا مقاله حاضر که در صدد بررسی سوءنیت در اقسام جنایت در فقه و حقوق ایران است موضوع سوءنیت را مورد بررسی قرار خواهد داد. در این مقاله روش تحقیق، توصیفی- تحلیلی و روش گردآوری اطلاعات کتابخانهای می باشد که از نوع مطالعات اسنادی داده های تحقیق گردآوری شده و با استفاده از روش تحلیل متون فقهی- حقوقی مورد تحلیل و توصیف قرار گرفته است. یافته های این مطالعه حاکی از آن است که اولا: در نظام فقهی و حقوقی ایران، سوءنیت بخشی از عنصر معنوی جرم محسوب می شود و در صورت وجود این عنصر در ارتکاب جرم، شخص مرتکب مجرم خواهد بود. ثانیا: در نظام حقوقی ایران هیچگونه تفکیک و تمایزی بین اجزای متشکله خطا به عنوان عنصر روانی جرائم غیرعمدی دیده نمی شود. در قانون مجازات اسلامی در مواد مختلفی به مصادیقی از خطا شامل بی احتیاطی، بی مبالاتی، عدم مهارت، عدم رعایت مقررات مربوط به امری و مانند آن اشاره شده است.

کلیدواژه ها:

سوء نیت خاص ، جرایم علیه اشخاص ، قوانین ایران ، قوانین مصر