بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر کیفیت زندگی بر مهرورزی به خود، چشم انداز زمانی به آینده و افزایش شادکامی در زنان در حال یائسگی شهر اهواز

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر کیفیت زندگی بر مهرورزی به خود، چشم انداز زمانی به آینده و افزایش شادکامی در زنان در حال یائسگی شهر اهواز بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه زنان در حال یائسگی مراجعه کننده به شبکه های بهداشت شهر اهواز در سال ۱۴۰۳ بود. نمونه پژوهش شامل ۳۰ زن در حال یائسگی مراجعه کننده به مراکز بهداشت شهر اهواز بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. بدین صورت که از میان مراکز بهداشتی شهر اهواز، دو مرکز به صورت تصادفی انتخاب و از میان مراجعه کنندگان واجد شرایط، ۳۰ نفر انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره شامل گروه آزمایش درمان مبتنی بر کیفیت زندگی و گروه گواه گمارده شدند. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل مقیاس مهرورزی به خود نف (۲۰۰۳)، پرسش نامه چشم انداز زمانی آینده (FTP، ۲۰۱۴) و پرسش نامه شادکامی بود. همچنین مداخله درمان مبتنی بر کیفیت زندگی بر اساس پروتکل روان درمانی شناختی مایکل فریش در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای اجرا شد. تجزیه و تحلیل داده ها در دو بخش آمار توصیفی و استنباطی انجام گرفت. در بخش توصیفی از شاخص های مرکزی و پراکندگی شامل میانگین و انحراف معیار استفاده شد و در بخش استنباطی، پس از بررسی مفروضه های آماری، از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (مانکووا) و تحلیل کوواریانس تک متغیره (آنکووا) برای بررسی تفاوت های پیش آزمون و پس آزمون استفاده شد. همچنین برای بررسی پایایی ابزارها از ضریب آلفای کرونباخ استفاده گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که درمان مبتنی بر کیفیت زندگی موجب افزایش مهرورزی به خود، بهبود چشم انداز زمانی به آینده و افزایش شادکامی در زنان در حال یائسگی شهر اهواز شده است و بین گروه آزمایش و گواه تفاوت معناداری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر کیفیت زندگی ، مهرورزی به خود ، چشم انداز زمانی آینده ، شادکامی ، یائسگی ، زنان اهواز.