ظرفیت های تقنینی و اجرایی در حمایت از امنیت غذایی ملی

تامین امنیت غذایی مردم از مهم ترین و بنیادی ترین وظایف هر دولت و یکی از ارکان اصلی امنیت ملی است. امنیت در سایر حوزه ها - اعم از اجتماعی، اقتصادی و سیاسی - به میزان زیادی وابسته به پایداری در تامین غذای سالم، کافی و در دسترس است. از این رو، کشورها با توجه به عوامل موثر بر نظام غذایی از جمله فرهنگ و الگوی مصرف، منابع طبیعی و تولیدی، و مزیت های نسبی خود، راهبردهای متفاوتی را برای تحقق امنیت غذایی طراحی می کنند.دستیابی به امنیت غذایی پایدار نیازمند برنامه ریزی بلندمدت مبتنی بر ظرفیت های تولید داخلی، آمایش سرزمین و استفاده بهینه از منابع طبیعی است. چنین رویکردی نه تنها ثبات اقتصادی کشور را تضمین می کند، بلکه می تواند استقلال در حوزه غذا را به عنوان یکی از پایه های اقتصاد مقاومتی تحقق بخشد. زمانی که دسترسی پایدار به غذا تضمین شود، علاوه بر رشد اقتصادی، ارتقای بهره وری نیروی کار، کاهش فقر و بهبود شاخص های سلامت فراهم می گردد. در مقابل، شکنندگی در این حوزه می تواند موجب افزایش آسیب پذیری خانوارها و فشار بر نظام های حمایتی شودامنیت غذایی صرفا یک هدف بخشی در حوزه کشاورزی نیست، بلکه راهبردی فراگیر و میان بخشی است که تحقق آن نیازمند نگاه سیستمی، سیاست گذاری منسجم و برنامه ریزی پایدار در سطح ملی است.

کلیدواژه ها:

امنیت غذایی ، برنامه هفتم توسعه ، دسترسی به غذا ، خودکفایی در زمینه کشاورزی