پدیده «انسان انگاری» (Anthropomorphism) هوش مصنوعی: بررسی عوامل روان شناختی موثر بر احساس صمیمیت با ربات های گفت وگوگر.

چکیده فارسی هدف از پژوهش حاضر، بررسی عوامل روان شناختی موثر بر پدیده «انسان انگاری» (Anthropomorphism) در تعامل کاربران با ربات های گفت وگوگر مبتنی بر هوش مصنوعی و سنجش میزان احساس صمیمیت شکل گرفته است. جامعه آماری این پژوهش شامل کاربران فعال در پلتفرم های چت بات هوشمند در سال ۱۴۰۳ بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه استاندارد انسان انگاری ماشین (MASQ) و مقیاس صمیمیت بین فردی بود. داده ها با استفاده از آزمون های توصیفی و استنباطی شامل آزمون کولموگروف-اسمیرنوف برای بررسی نرمال بودن توزیع و آزمون تی تک نمونه ای برای مقایسه میانگین پاسخ ها با میانگین نظری تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که توزیع داده ها از نرمال بودن پیروی می کند (Sig > ۰.۰۵). نتایج آزمون تی نشان داد که نمرات انسان انگاری و احساس صمیمیت با میانگین نظری تفاوت معناداری دارند (P < ۰.۰۰۱). به این معنا که کاربران تمایل ذاتی و شناختی به نسبت دادن ویژگی های انسانی به هوش مصنوعی دارند و این امر منجر به ایجاد حس صمیمیت می شود. عواملی مانند «گفتار طبیعی»، «واکنش همدلانه» و «تداوم هویت» بیشترین همبستگی را با این پدیده داشتند. این پژوهش نشان می دهد که مرز میان تعامل انسانی-ماشینی در حال محو شدن است و الگوهای روان شناختی قدیم در تعامل با موجودات غیرجاندار نیز اعمال می شوند.واژگان کلیدی: انسان انگاری، هوش مصنوعی، ربات های گفت وگوگر، احساس صمیمیت، روان شناسی شناختی، تعامل انسان و ماشین.