جهانی شدن و بومی سازی در آموزش و پژوهش: دیالکتیک همگرایی و تمایز در عصر دیجیتال

جهانی شدن و بومی سازی دو نیروی به ظاهر متعارض اما درهم تنیده ای هستند که عرصه آموزش و پژوهش در عصر دیجیتال را شکل می دهند. این مقاله با رویکردی تحلیلی به واکاوی این دیالکتیک پیچیده می پردازد. عصر دیجیتال از یک سو، با فراهم آوردن پلتفرم های ارتباطی بی سابقه، جریان دانش، روش های آموزشی و استانداردهای پژوهشی را به سمت همگرایی و یکدستی سوق داده و «دهکده جهانی آموزش» را محقق ساخته است. از سوی دیگر، همین فناوری ها به جوامع و نهادها این امکان را بخشیده اند تا با تاکید بر هویت، نیازهای خاص و دانش بومی، در برابر یکسان سازی مقاومت کرده و به «بومی سازی خلاق» دست بزنند. این مقاله استدلال می کند که رابطه این دو نیرو نه تقابلی مطلق، بلکه دیالکتیکی و سازنده است که می تواند به خلق الگوهای هیبرید و نوآورانه در برنامه ریزی درسی، روش شناسی پژوهش و ساختار نهادی بیانجامد. در این مسیر، چالش هایی چون امپریالیسم آکادمیک، نابرابری دیجیتالی و تنش بین استانداردسازی و تنوع، نیازمند توجه و مدیریت هوشمندانه است. نتیجه گیری مقاله بر این نکته تاکید دارد که آینده مطلوب در گرو عبور از دوگانه سازی کاذب و حرکت به سمت پارادایمی «گل کال» است که در آن تعاملی پویا و انتقادی بین عرصه جهانی و محلی برقرار گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، جهانی شدن ، عصر دیجیتال