برنامه ریزی درسی و آسیب شناسی ساختار مدارس هوشمند در سیستم آموزشی

هدف این پژوهش، تبیین نسبت «برنامه ریزی درسی» با «آسیب شناسی ساختار مدارس هوشمند» در سیستم آموزشی است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی آسیب شناسانه تلاش می کند نشان دهد چگونه طراحی و اجرا ی برنامه درسی می تواند زمینه ساز موفقیت یا بروز کاستی هایی در مدارس هوشمند شود. در این راستا، ساختار مدارس هوشمند از ابعاد مختلف مانند سیاست گذاری آموزشی، زیرساخت های فناوری، نقش معلمان و مهارت های حرفه ای آن ها، مدیریت کلاس و ارزشیابی، و همچنین سازگاری برنامه درسی با نیازهای یادگیرندگان بررسی می شود. یافته ها حاکی از آن است که ضعف در هماهنگی برنامه درسی با اهداف کلان، نبود تبیین دقیق برای نقش فناوری در فرآیند یاددهی یادگیری، کمبود ظرفیت سازی برای معلمان، و نیز نارسایی در نظام ارزشیابی متناسب با یادگیری مبتنی بر فناوری، از مهم ترین آسیب های ساختاری محسوب می شوند. در پایان، پژوهش با ارائه راهکارهایی نظیر بازطراحی برنامه درسی مبتنی بر شایستگی، تدوین چارچوب های استاندارد برای کاربرد آموزشی فناوری، توانمندسازی معلمان، و اصلاح نظام ارزشیابی تلاش می کند مسیر تحقق مدارس هوشمند اثرگذار را هموار سازد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی ، مدارس هوشمند ، آسیب شناسی ساختاری ، فناوری آموزشی ، نظام ارزشی