نقش تاب اوری و سازگاری اجتماعی در پیش بینی و کنترل اختلال اضطرابی دانش اموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش پیش بینی کننده و کنترل کننده تاب آوری و سازگاری اجتماعی در اختلال اضطرابی دانش آموزان شهر تهران انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این تحقیق شامل تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از میان آن ها نمونه ای به حجم ۱۰۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون، پرسشنامه سازگاری اجتماعی بل و پرسشنامه اضطراب بک بود. یافته های حاصل از آزمون ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که بین تاب آوری و اضطراب رابطه معکوس و معناداری وجود دارد، به طوری که با افزایش توانمندی های تاب آوری، از میزان علائم اضطرابی دانش آموزان کاسته می شود. همچنین نتایج حاکی از آن بود که سازگاری اجتماعی نقش مهمی در پیش بینی سلامت روان دارد و بین این متغیر و اختلال اضطرابی رابطه منفی معناداری مشاهده شد. تحلیل رگرسیون چندگانه به روش همزمان مشخص کرد که متغیرهای تاب آوری و سازگاری اجتماعی در مجموع توانسته اند حدود ۳۸ درصد از واریانس اختلال اضطرابی را به صورت معنادار پیش بینی کنند. در این میان، سهم تاب آوری در کنترل و کاهش نشانه های اضطراب برجسته تر ارزیابی شد. نتایج این پژوهش تایید می کند که دانش آموزانی که توانایی سازگاری با محیط های اجتماعی را داشته و در برابر ناملایمات تاب آور هستند، در مواجهه با استرس های تحصیلی و محیطی، سطح اضطراب کمتری را تجربه می کنند. بر اساس یافته های پژوهش پیشنهاد می گردد مشاوران مدارس با برگزاری کارگاه های مهارت آموزی جهت ارتقای سطح تاب آوری و بهبود روابط اجتماعی، گامی موثر در جهت پیشگیری و کنترل اختلالات اضطرابی دانش آموزان در کلان شهرهایی مانند تهران بردارند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، سازگاری اجتماعی ، اختلال اضطرابی ، دانش آموزان تهران