ترس از طردشدگی دیجیتال و انعطاف پذیری روانشناختی در پیش بینی و کنترل اختلال افسردگی دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش پیش بینی کننده ترس از طردشدگی دیجیتال و انعطاف پذیری روان شناختی در اختلال افسردگی دانشجویان انجام شد. روش این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و تحلیل رگرسیون بود. جامعه آماری تحقیق را تمامی دانشجویان شاغل به تحصیل در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ تشکیل دادند که از میان آن ها، نمونه ای به حجم ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس و از طریق فراخوان در بسترهای فضای مجازی و شبکه های اجتماعی انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه ترس از طردشدگی در فضای مجازی، مقیاس انعطاف پذیری روان شناختی (AAQ-II) و پرسشنامه افسردگی بک (BDI-II) بود که به صورت آنلاین توسط شرکت کنندگان تکمیل گردید. یافته های حاصل از آزمون ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که بین ترس از طردشدگی دیجیتال و اختلال افسردگی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد، به این معنا که نگرانی از نادیده گرفته شدن در فضای مجازی منجر به تشدید خلق افسرده می شود. همچنین نتایج نشان داد که بین انعطاف پذیری روان شناختی و افسردگی رابطه معکوس و معناداری وجود دارد. تحلیل رگرسیون چندگانه به روش همزمان مشخص کرد که متغیرهای ترس از طردشدگی دیجیتال و انعطاف پذیری روان شناختی در مجموع توانسته اند ۳۸ درصد از تغییرات مربوط به اختلال افسردگی دانشجویان را به صورت معنادار پیش بینی کنند. نتایج این پژوهش تایید می کند که حساسیت بیش از حد به بازخوردهای منفی در محیط های آنلاین ریسک افسردگی را افزایش داده و در مقابل، توانایی پذیرش تجربیات درونی (انعطاف پذیری) نقش کلیدی در کنترل این اختلال ایفا می کند. بر اساس یافته ها پیشنهاد می گردد مراکز مشاوره دانشگاهی با تمرکز بر مدیریت هیجانات در فضای مجازی و تقویت انعطاف پذیری روانی، برنامه های پیشگیرانه موثری را طراحی کنند.

کلیدواژه ها:

ترس از طردشدگی دیجیتال ، انعطاف پذیری روان شناختی ، افسردگی ، دانشجویان ، فضای مجازی.