بررسی تعامل جهان محلی شدن و هویت فرهنگی در ایران: نقش خانواده، دین و ارزش های بومی در عصر جهانی شدن

پدیده «جهان-محلی شدن» می کوشد تا رشد و گسترش عرصه جهانی را با پایبندی به ارزش های بومی در زندگی روزمره هماهنگ سازد. هدف این فرایند، از یک سو ترویج ارزش های جهانی و از سوی دیگر صیانت از فرهنگ های محلی است. بدون تردید، ورود فناوری های نوین ارتباطی مانند اینترنت، تلفن همراه و دیگر ابزارهای مشابه، فضای فرهنگی جوامع گوناگون را دگرگون کرده است. یکی از نتایج مهم این تحول، ظهور جهان-محلی شدن است. در این پژوهش، با بهره گیری از روش اسنادی و مرور نظریه های معتبر مرتبط، تاثیر جهان-محلی شدن بر هویت و نظام ارزش های فرهنگی و اجتماعی واکاوی شده است. یافته ها حاکی از آن است که جهان-محلی شدن، بر پاسداشت هویت بومی و ملی تاکید دارد. نگرشی که بر بومی گرایی صرف و سلطه خود بر دیگری یا جذب دیگری در خود استوار باشد، جای خود را به نوعی عقلانیت گزینشگر می دهد. در این چارچوب، بومی، جهانی گرایی نه از رویارویی با فرهنگ های دیگر هراس دارد، بلکه مانند مالک توانمندی که از مواجهه با دیگران نمی هراسد، تجربه و رشد خود را افزایش می دهد. در این مسیر، هویتی که فرد از آغاز زندگی با خود دارد، تداوم می یابد؛ اگرچه ممکن است از شدت آن کاسته شود. هویت ایرانی که ریشه در بسترهای چندلایه خانوادگی دارد، در عصر جهانی شدن نیز هویتی چندبعدی باقی می ماند.

کلیدواژه ها:

جهانی شدن ، هویت ، هویت فرهنگی