مدل مفهومی مدرسه یادگیرنده مبتنی بر رهبری دیجیتال، فرهنگ سازمانی و نوآوری آموزشی

هدف: هدف از این پژوهش، تدوین و تبیین یک مدل مفهومی جامع برای گذار از مدارس سنتی به «مدرسه یادگیرنده» با تکیه بر هم افزایی میان رهبری دیجیتال، فرهنگ سازمانی و نوآوری های آموزشی است. در جهانی که با شتاب فزاینده تکنولوژی دستخوش تغییر شده است، بقای نظام های آموزشی در گرو تبدیل شدن به سازمان های یادگیرنده است؛ جایی که یادگیری مستمر نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت استراتژیک محسوب می شود.روش شناسی: این پژوهش با بهره گیری از رویکرد کیفی و روش تحلیل محتوای استنتاجی، ضمن بررسی ادبیات نظری و مطالعات پیشین، ارتباط میان متغیرهای کلیدی مدل را واکاوی کرده است. در این مدل، رهبری دیجیتال به عنوان پیشران اصلی، فرهنگ سازمانی به مثابه بستر استقرار، و نوآوری آموزشی به عنوان پیامد عملیاتی این فرآیند در نظر گرفته شده اند.یافته ها: نتایج نشان می دهد که مدل مفهومی مدرسه یادگیرنده در بستر تحول دیجیتال، فراتر از ابزارهای سخت افزاری است. رهبران دیجیتال با تغییر پارادایم از مدیریت کنترل محور به تسهیل گری آموزشی، زمینه را برای شکل گیری فرهنگ سازمانی منعطف و پذیرا فراهم می کنند. این فرهنگ، ترس از شکست را به اشتیاق برای تجربه کردن تبدیل کرده و در نهایت، نوآوری آموزشی را به عنوان خروجی نهادینه شده در تار و پود کلاس های درس و ساختار اداری مدرسه متجلی می سازد. مدل نهایی نشان دهنده یک رابطه مستقیم و هم افزا میان سواد دیجیتال رهبران، ارتقای تعاملات سازمانی و پیاده سازی یادگیری خلاقانه است.نتیجه گیری: مدرسه یادگیرنده مبتنی بر رهبری دیجیتال، رویکردی استراتژیک برای مواجهه با چالش های عصر هوش مصنوعی و آموزش مجازی است. پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی با تمرکز بر توانمندسازی مدیران در حوزه رهبری تحول گرا و بسترسازی برای فرهنگ یادگیری مبتنی بر داده، زیرساخت های لازم برای استقرار این مدل را فراهم آورند. این پژوهش راهنمای عملی برای مدیران مدارس و طراحان آموزشی است تا با رویکردی سیستمی، سازمان خود را به کانون تولید دانش و نوآوری پایدار تبدیل کنند.