اضطراب گفتاری و نقش آن در افت اعتمادبه نفس

یکی از محوری ترین مفاهیم در پیشینه پژوهش درباره مهارت صحبت کردن، **اضطراب زبان آموزی/اضطراب ارتباطی** است. پژوهش ها نشان می دهند زبان آموزانی که اضطراب بالاتری تجربه می کنند، معمولا در موقعیت های مکالمه کمتر مشارکت می کنند، خطاهای خود را پررنگ تر می بینند و در نتیجه از صحبت کردن اجتناب می کنند. در ادبیات مرتبط، اضطراب زبانی به عنوان مانعی برای روانی کلام، بازیابی واژگان در لحظه و شکل گیری جریان گفتار معرفی شده است (Horwitz, Horwitz, & Cope, ۱۹۸۶). همچنین، آثار اضطراب می تواند به افت خودباوری و شکل گیری چرخه ای معیوب منجر شود: «ترس از اشتباه» → «کاهش تلاش برای صحبت» → «کاهش تجربه موفق» → «کاهش اعتمادبه نفس».