نقش نگرانی مزمن ، تنهایی روانشناختی و طرحواره آسیب پذیری در پیش بینی و کنترل اختلال اضطراب اجتماعی دانشجویان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش نگرانی مزمن، تنهایی روان شناختی و طرحواره آسیب پذیری در پیش بینی و کنترل اختلال اضطراب اجتماعی دانشجویان بود. اضطراب اجتماعی یکی از شایع ترین مشکلات روان شناختی در میان دانشجویان است و می تواند عملکرد تحصیلی، روابط بین فردی و کیفیت زندگی آنان را تحت تاثیر قرار دهد. جامعه آماری این پژوهش شامل ۱۰۰ نفر از دانشجویان دانشگاه ها بود که از طریق فراخوان آنلاین در شبکه های اجتماعی و پیام رسان ها به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه نگرانی مزمن، پرسشنامه تنهایی روان شناختی، پرسشنامه طرحواره آسیب پذیری و پرسشنامه اضطراب اجتماعی بود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی–همبستگی است و داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین نگرانی مزمن و اضطراب اجتماعی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد؛ به این معنا که افزایش نگرانی های مداوم و کنترل نشده با افزایش نشانه های اضطراب اجتماعی همراه است. همچنین تنهایی روان شناختی نیز با اضطراب اجتماعی رابطه مثبت و معنادار داشت و دانشجویانی که احساس تنهایی بیشتری را تجربه می کردند، سطوح بالاتری از اضطراب اجتماعی را گزارش کردند. یافته ها نشان داد طرحواره آسیب پذیری نیز یکی از پیش بین های قوی اضطراب اجتماعی است و افرادی که جهان را خطرناک و خود را ناتوان در مواجهه با تهدیدها ادراک می کنند، بیشتر در معرض اضطراب اجتماعی قرار دارند. نتایج رگرسیون چندگانه نشان داد سه متغیر نگرانی مزمن، تنهایی روان شناختی و طرحواره آسیب پذیری در مجموع توانستند بخش قابل توجهی از واریانس اضطراب اجتماعی را پیش بینی کنند. این یافته ها اهمیت توجه به عوامل شناختی و هیجانی را در طراحی مداخلات پیشگیرانه و درمانی برای کاهش اضطراب اجتماعی دانشجویان برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

نگرانی مزمن ، تنهایی روان شناختی ، طرحواره آسیب پذیری ، اضطراب اجتماعی ، دانشجویان ، پیش بینی اضطراب ، کنترل اضطراب