تاثیر روش های نوین تدریس بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های نوین تدریس بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. انگیزش تحصیلی به عنوان یکی از بنیادی ترین مفاهیم روان شناسی تربیتی، نقشی تعیین کننده در آغاز، جهت دهی و تداوم یادگیری دارد، اما شواهد نشان دهنده کاهش چشمگیر آن در نظام های آموزشی سنتی است. در این مقاله، ابتدا به تبیین مبانی نظری انگیزش، ابعاد درونی و بیرونی آن و عوامل فردی و محیطی موثر بر کاهش یا افزایش آن پرداخته شده است. سپس، روش های نوین تدریس شامل تدریس فعال و مشارکتی، یادگیری مبتنی بر مسئله و پروژه، کلاس معکوس، یادگیری ترکیبی و آموزش مبتنی بر فناوری در چارچوب نظریه هایی همچون سازنده گرایی و یادگیری اجتماعی-شناختی تحلیل شده اند. یافته های تجربی حاصل از یک طرح نیمه آزمایشی نشان می دهد که به کارگیری روش یادگیری مبتنی بر مسئله در مقایسه با روش های سنتی، تاثیر معناداری بر افزایش انگیزش تحصیلی، به ویژه انگیزش درونی دانش آموزان دارد. همچنین، نقش معلم به عنوان تسهیل گر، اهمیت جو حمایتی و خودمختار کلاس، و الزامات برنامه درسی و مدیریتی در موفقیت این روش ها مورد تاکید قرار گرفته است. در نهایت، استفاده از بازخورد توصیفی، ایجاد فرصت های انتخاب برای دانش آموزان، ارتباط محتوا با زندگی واقعی و حمایت سازمانی از معلمان به عنوان مهم ترین راهکارهای عملی معرفی شده اند. نتیجه کلی آنکه روش های نوین تدریس با فعال سازی نقش یادگیرنده و تامین نیازهای روان شناختی، ابزاری کارآمد برای ارتقای پایدار انگیزش تحصیلی هستند.

کلیدواژه ها:

تدریس ، روش های نوین ، دانش آموز ، انگیزش