بررسی تعامل میان مصالح بومی و فناوری های نوین ساختمانی در ایجاد معماری تلفیقی و تاثیر آن بر کاهش پدیده مصرف کننده شدن در معماری روستایی

معماری روستایی به عنوان میراثی ارزشمند از تعامل انسان با طبیعت، امروزه با چالش جدی پدیده مصرف کننده شدن مواجه است. ورود بی رویه مصالح مدرن و الگوهای شهری به بافت روستاها، هویت بومی، پایداری زیست محیطی و اقتصاد محلی را تهدید می کند. این مقاله با هدف بررسی تعامل میان مصالح بومی و فناوری های نوین ساختمانی در چارچوب معماری تلفیقی و تاثیر آن بر کاهش مصرف گرایی در معماری روستایی تدوین شده است. روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند منابع معتبر علمی داخلی و خارجی (از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴) است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تلفیق هوشمندانه مصالح بومی (مانند خشت، سنگ، چوب و کاهگل) با فناوری های نوین (مانند پرینت سه بعدی خاکی، پنل های خورشیدی، پیش ساختگی و نانوپوشش ها) می تواند ضمن حفظ هویت معماری، مقاومت سازه ای، بهره وری انرژی و سرعت ساخت را بهبود بخشد. نمونه های موفق جهانی در کشورهای کنیا، چین، انگلستان، پرو و ایران بیانگر آن است که این رویکرد نه تنها وابستگی به مصالح تجاری پرمصرف را کاهش می دهد، بلکه روستاییان را از مصرف کنندگان منفعل به تولیدکنندگان فعال فضاهای زیستی خود تبدیل می کند. نتیجه گیری مقاله بر ضرورت آموزش جوامع محلی، تدوین مقررات حمایتی و ایجاد بانک های اطلاعاتی ترکیبات بهینه مصالح و فناوری تاکید دارد. معماری تلفیقی به عنوان الگویی پایدار، می تواند پدیده مصرف کننده شدن را به حاشیه رانده و آینده معماری روستایی را تضمین کند.

کلیدواژه ها:

معماری تلفیقی ، مصالح بومی ، فناوری های نوین ساختمانی ، معماری روستایی ، مصرف گرایی