نقش ارزیابی پویا در بهبود یادگیری دانش آموزان دیرآموز در آموزش ابتدایی

کودکان دیرآموز بخش قابل توجهی از جمعیت دانش آموزی را تشکیل می دهند که به دلیل قرار گرفتن در محدوده هوش مرزی، نیازمند رویکردهای آموزشی و سنجش متفاوتی نسبت به همسالان عادی خود هستند. یکی از مهم ترین چالش ها در نظام آموزشی، تکیه بر آزمون های سنتی و ایستا است که توانمندی های بالقوه این کودکان را نادیده گرفته و منجر به برچسب زنی های مخرب می گردد. این مقاله مروری با هدف واکاوی عمیق نقش ارزیابی پویا به عنوان یک رویکرد جایگزین و نوین در بهبود فرآیند یادگیری دانش آموزان دیرآموز در مقطع ابتدایی تدوین یافته است. در این فرآیند، تمرکز از روی نتیجه نهایی به سمت مسیر یادگیری و میزان مداخله مورد نیاز کودک برای حل مسئله تغییر می یابد. نتایج بررسی های نظام مند متون علمی نشان می دهد که ارزیابی پویا با بهره گیری از مفهوم منطقه مجاورتی رشد، به معلمان اجازه می دهد تا ظرفیت های پنهان شناختی این دانش آموزان را شناسایی کرده و داربست های آموزشی متناسب با نیازهای فردی آنان ارائه دهند. این رویکرد، علاوه بر افزایش انگیزه و عزت نفس کودکان دیرآموز، به معلمان کمک می کند تا برنامه های توانبخشی شناختی و آموزش های انطباقی را با دقت بالاتری طراحی و اجرا نمایند. همچنین، پیوند میان ارزیابی پویا و نظام ارزشیابی توصیفی، می تواند از افت تحصیلی پنهان این فراگیران جلوگیری به عمل آورد. موفقیت این رویکرد مستلزم تغییر نگرش معلمان، ایجاد یک اقلیم همکارانه در مدارس و آموزش مستمر کادر آموزشی است تا بتوانند از ابزارهای سنجش تعاملی به نحو احسن بهره برداری کنند و عدالت آموزشی را برای تمامی فراگیران محقق سازند.

کلیدواژه ها:

ارزیابی پویا ، دانش آموزان دیرآموز ، آموزش ابتدایی ، سنجش فرآیندمحور ، منطقه مجاورتی رشد