مقایسه اثربخشی روش های تدریس مشارکتی و بارش مغزی بر انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پایه ششم ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی دو روش تدریس مشارکتی و بارش مغزی بر انگیزش تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی شهرستان البرز استان قزوین در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ انجام شده است. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی شهرستان البرز بود که از میان آن ها با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، تعداد ۹۰ نفر (۳۰ نفر در گروه تدریس مشارکتی، ۳۰ نفر در گروه تدریس بارش مغزی و ۳۰ نفر در گروه گواه) به عنوان نمونه انتخاب شدند. گروه آزمایش اول تحت آموزش با روش تدریس مشارکتی به مدت ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای و گروه آزمایش دوم تحت آموزش با روش تدریس بارش مغزی به همین تعداد جلسه قرار گرفتند، در حالی که گروه گواه آموزش سنتی و معمول کلاس را دریافت کرد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد انگیزش تحصیلی هارتر با ۳۳ گویه و ضریب پایایی ۸۷/۰ و آزمون پیشرفت تحصیلی محقق ساخته با روایی محتوایی تایید شده توسط معلمان مجرب و پایایی ۸۴/۰ بر اساس آلفای کرونباخ بود. داده های به دست آمده با استفاده از روش آماری تحلیل کوواریانس تک متغیره و چندمتغیره و آزمون تعقیبی توکی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که هر دو روش تدریس مشارکتی و بارش مغزی نسبت به روش سنتی تاثیر معناداری بر افزایش انگیزش تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارند (۰/۰۵>p). همچنین نتایج آزمون تعقیبی توکی نشان داد که بین اثربخشی روش تدریس مشارکتی و روش تدریس بارش مغزی بر انگیزش تحصیلی تفاوت معناداری وجود ندارد، اما بر پیشرفت تحصیلی، روش تدریس مشارکتی اثربخشی بیشتری نسبت به روش بارش مغزی داشت. بر اساس یافته های پژوهش، هر دو روش تدریس فعال و دانش آموز محور می توانند به عنوان جایگزین مناسب برای روش های سنتی در کلاس های درس ابتدایی مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

تدریس مشارکتی ، بارش مغزی ، انگیزش تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی