رابطه بین خودتنظیمی تحصیلی و عملکرد آموزشی با تاکید بر مدیریت زمان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین خودتنظیمی تحصیلی و عملکرد آموزشی با تاکید بر نقش مدیریت زمان انجام شد. اهمیت این موضوع از آن جا ناشی می شود که در سال های اخیر، به ویژه پس از گسترش آموزش های آنلاین و ترکیبی، مهارت های خودتنظیمی و مدیریت زمان به عنوان عوامل کلیدی موفقیت تحصیلی شناخته شده اند. پژوهش های جدید نشان می دهند که دانشجویان برای سازگاری با محیط های آموزشی جدید نیازمند توانایی برنامه ریزی، نظارت و کنترل رفتارهای یادگیری خود هستند. ازاین رو، بررسی تعامل این مهارت ها با عملکرد آموزشی ضروری به نظر می رسد. این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی و به روش پیمایشی انجام شد. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه های دولتی و آزاد بود که با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های استاندارد خودتنظیمی، مدیریت زمان و عملکرد آموزشی بود که روایی و پایایی آن ها در مطالعات پیشین تایید شده است. داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند.یافته ها نشان داد که بین خودتنظیمی تحصیلی و عملکرد آموزشی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، مدیریت زمان هم به طور مستقیم بر عملکرد آموزشی اثرگذار بود و هم نقش میانجی در رابطه بین خودتنظیمی و عملکرد تحصیلی ایفا کرد. این نتایج با پژوهش های داخلی و خارجی همسو است و نشان می دهد که مدیریت زمان می تواند سازوکار اثرگذاری خودتنظیمی بر عملکرد آموزشی را تقویت کند. در مجموع، نتایج پژوهش بر اهمیت آموزش راهبردهای خودتنظیمی و مدیریت زمان در محیط های آموزشی تاکید دارد و پیشنهاد می شود این مهارت ها در برنامه های درسی و دوره های مهارت آموزی دانشجویان گنجانده شود.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، مدیریت زمان ، عملکرد آموزشی ، راهبردهای یادگیری ، یادگیری خودراهبر