نقش سرگشتگی ذهنی و سبک های دلبستگی اولیه در پیش بینی و کنترل اختلال اضطراب اجتماعی دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش سرگشتگی ذهنی و سبک های دلبستگی اولیه در پیش بینی و کنترل اختلال اضطراب اجتماعی دانشجویان شهر اهواز انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع پیش بینی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان مشغول به تحصیل در شهر اهواز در سال جاری بود که از میان آن ها ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری دردسترس از طریق فراخوان در پیام رسان های داخلی (سروش، ایتا و بله) انتخاب شدند. شرکت کنندگان به چهار پرسشنامه استاندارد شامل پرسشنامه سرگشتگی ذهنی، پرسشنامه سبک دلبستگی بزرگسالان، مقیاس اضطراب اجتماعی و پرسشنامه کنترل اضطراب اجتماعی پاسخ دادند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل شد. یافته ها نشان داد که بین سرگشتگی ذهنی و سبک های دلبستگی ناایمن (اجتنابی و دوسوگرا) با اضطراب اجتماعی رابطه مثبت و معنادار و بین سبک دلبستگی ایمن با اضطراب اجتماعی رابطه منفی و معنادار وجود دارد. تحلیل رگرسیون گام به گام آشکار کرد که سرگشتگی ذهنی به تنهایی و سبک دلبستگی ناایمن به همراه آن، پیش بینی کننده های معناداری برای اختلال اضطراب اجتماعی و کنترل آن هستند. سرگشتگی ذهنی و سبک دلبستگی ناایمن به عنوان عوامل خطر، و سبک دلبستگی ایمن به عنوان یک عامل محافظتی در برابر اضطراب اجتماعی دانشجویان عمل می کنند. کاهش سرگشتگی ذهنی از طریق تمرینات ذهن آگاهی و اصلاح الگوهای دلبستگی ناایمن می تواند به عنوان یک پروتکل مداخله ای موثر در مشاوره دانشجویی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سرگشتگی ذهنی ، سبک دلبستگی اولیه ، اضطراب اجتماعی ، دانشجویان ، اهواز ، فضای مجازی