نقش واسطه ای مدیریت زمان در رابطه بین ذهن آگاهی و تنیدگی تحصیلی با تاکید بر خودکارآمدی دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم

مقدمه: تنیدگی تحصیلی یکی از چالش های جدی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم به شمار می رود که عملکرد تحصیلی و سلامت روان آنان را تحت تاثیر قرار می دهد. شناسایی عوامل موثر بر تنیدگی تحصیلی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای مدیریت زمان در رابطه بین ذهن آگاهی و تنیدگی تحصیلی با در نظر گرفتن نقش تعدیل گر خودکارآمدی در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر اهواز انجام شد.روش: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر اهواز در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۰ تشکیل می دادند. حجم نمونه بر اساس جدول مورگان، ۳۸۰ نفر برآورد شد که به روش نمونه گیری خوشه ای مرحله ای انتخاب گردیدند. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه تنیدگی تحصیلی سان و همکاران، پرسشنامه ذهن آگاهی بائر و همکاران، پرسشنامه مدیریت زمان ترومن و هارتلی و پرسشنامه خودکارآمدی شرر و مادوکس بود. داده های جمع آوری شده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی و مدل سازی معادلات ساختاری با نرم افزارهای SPSS-۲۷ و AMOS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: نتایج نشان داد که بین ذهن آگاهی و مدیریت زمان با تنیدگی تحصیلی رابطه منفی و معنادار وجود داشت. همچنین خودکارآمدی نقش تعدیل گر معناداری در رابطه بین مدیریت زمان و تنیدگی تحصیلی ایفا نمود. مدل معادلات ساختاری نشان داد که مدیریت زمان نقش واسطه ای جزئی در رابطه بین ذهن آگاهی و تنیدگی تحصیلی دارد و خودکارآمدی این رابطه را تعدیل می کند.نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش، ذهن آگاهی از طریق افزایش مهارت های مدیریت زمان و با تقویت باورهای خودکارآمدی، به کاهش تنیدگی تحصیلی دانش آموزان کمک می کند. برگزاری کارگاه های آموزشی ذهن آگاهی و مدیریت زمان در مدارس و مراکز مشاوره تحصیلی جهت کاهش تنیدگی تحصیلی دانش آموزان توصیه می شود.کلیدواژه ها: تنیدگی تحصیلی، ذهن آگاهی، مدیریت زمان، خودکارآمدی، دانش آموزان دختر.