طراحی الگوی آموزش فراگیر برای دانش آموزان دارای اختلال طیف اوتیسم: تلفیق راهبردهای تدریس ساختاریافته و رویکردهای تعاملی در کلاس درس ابتدایی

اختلال طیف اوتیسم (ASD) به عنوان یکی از اختلالات عصب رشدی، با چالش هایی در حوزه های ارتباطی، اجتماعی و رفتاری همراه است که فرایند یادگیری این دانش آموزان را در محیط های آموزشی با پیچیدگی هایی مواجه می سازد. پژوهش حاضر با هدف طراحی و تبیین الگوی آموزش فراگیر برای دانش آموزان دارای اوتیسم، به بررسی و تلفیق راهبردهای تدریس موثر در این حوزه می پردازد. این مطالعه با رویکردی تحلیلی-مروری و مبتنی بر بررسی منابع علمی معتبر انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از روش های تدریس ساختاریافته مانند آموزش مبتنی بر برنامه های بصری، تحلیل رفتار کاربردی (ABA)، و آموزش مبتنی بر وظیفه، در کنار رویکردهای تعاملی نظیر بازی درمانی، یادگیری همیارانه و استفاده از فناوری های آموزشی، می تواند به بهبود مهارت های ارتباطی، افزایش تمرکز و ارتقای مشارکت تحصیلی این دانش آموزان منجر شود. همچنین، انطباق محیط کلاس با نیازهای حسی و شناختی دانش آموزان، و آموزش معلمان در زمینه درک ویژگی های اوتیسم، از عوامل کلیدی در موفقیت این الگو محسوب می شود. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت اتخاذ رویکردی تلفیقی و انعطاف پذیر در تدریس، به منظور پاسخگویی به نیازهای متنوع دانش آموزان دارای ASD تاکید دارد.کلمات کلیدیاختلال طیف اوتیسم، آموزش فراگیر، راهبردهای تدریس، تحلیل رفتار کاربردی (ABA)، برنامه های بصری، یادگیری تعاملی، سازگاری آموزشی