توسعه کیفی آموزش مجازی در عصر بحران و جنگ

نوسازی و توسعه آموزش مجازی در دوران عادی، همواره یکی از دغدغه های نظام های آموزشی بوده است؛ اما در عصر بحران های چندلایه، از جمله جنگ های تمام عیار، بلایای طبیعی یا بحران های پاندمیک، آموزش مجازی از یک «گزینه جایگزین» به «تنها راه بقای فرآیند یادگیری» تبدیل می شود. این پژوهش با هدف بررسی ابعاد کیفی توسعه آموزش مجازی در شرایط جنگ و بحران امنیتی انجام شده است. روش پژوهش حاضر، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند ادبیات موجود و مطالعه موردی بحران های اخیر در خاورمیانه است. یافته ها نشان می دهد که در شرایط جنگ، معیارهای سنتی کیفیت آموزش (مانند دسترسی پایدار به اینترنت و تجهیزات) با چالش های عمیق تری نظیر «امنیت سایبری»، «تاب آوری روانی فراگیران»، «تداوم خدمات حیاتی» و «عدالت آموزشی در محاصره های اطلاعاتی» مواجه می شود. نتایج حاکی از آن است که توسعه کیفی آموزش مجازی در این شرایط نیازمند گذار از «زیرساخت محوری» به «انسان محوری» و «تاب آوری محوری» است. همچنین، تلفیق فناوری با حمایت های روانی-اجتماعی و استفاده از پلتفرم های غیرمتمرکز و مقاوم در برابر حملات سایبری، از ارکان اصلی ارتقای کیفیت در این شرایط بحرانی است. کلیدواژه هاآموزش مجازی؛ توسعه کیفی؛ جنگ و بحران امنیتی