بررسی نقش حکمرانی دانشگاهی در ارتقای کیفیت آموزش عالی: یک مطالعه مبتنی بر مدل ساختاری

حکمرانی دانشگاهی به عنوان یک چارچوب مدیریتی نوین، نقشی اساسی در ارتقای کیفیت آموزش عالی ایفا می کند. این مفهوم با تاکید بر شفافیت، پاسخگویی، مشارکت ذی نفعان و استقلال دانشگاهی، هدایت نظام آموزش عالی را به سمت کارآمدی، اثربخشی و پاسخگویی به نیازهای جامعه سوق می دهد. با توجه به رشد کمی فزاینده در بخش آموزش عالی بسیاری از کشورها، از جمله ایران، حفظ و ارتقای کیفیت به یک دغدغه اصلی تبدیل شده است. در این میان، حکمرانی دانشگاهی به عنوان ابزاری قدرتمند می تواند به این چالش ها پاسخ دهد و کیفیت آموزش و پژوهش را بهبود بخشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش حکمرانی دانشگاهی در ارتقای کیفیت آموزش عالی و با استفاده از مدل های ساختاری، به دنبال تبیین این رابطه پیچیده است. مدیریت آموزشی به عنوان یکی از بازوهای اجرایی حکمرانی دانشگاهی، نقشی کلیدی در بهبود کیفیت یادگیری دانشجویان ایفا می کند. برنامه ریزی دقیق برنامه های درسی، نظارت بر کیفیت تدریس اعضای هیئت علمی، فراهم کردن منابع و امکانات آموزشی مناسب، و توجه به نیازها و سبک های یادگیری متنوع دانشجویان، از جمله وظایف اساسی مدیریت آموزشی است که مستقیما بر فرآیند یادگیری تاثیر می گذارند. همچنین، حکمرانی دانشگاهی کارآمد با ایجاد انگیزه در میان اعضای هیئت علمی، ترویج فرهنگ نوآوری و پژوهش، و تسهیل همکاری های علمی، بهره وری علمی و آموزشی را در سطح کلان دانشگاه افزایش می دهد. برای دستیابی به کیفیت مطلوب در آموزش عالی، لازم است سازوکارهای حکمرانی به گونه ای طراحی و اجرا شوند که شفافیت، پاسخگویی، مشارکت و استقلال دانشگاهی را تضمین نمایند.

کلیدواژه ها:

حکمرانی دانشگاهی ، آموزش عالی ، مدل ساختاری ، موسسات آموزش عالی