اثربخشی مداخلات پارادوکسیکال در کاهش نشخوار فکری بیماران افسرده

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی مداخلات پارادوکسیکال در کاهش نشخوار فکری بیماران مبتلا به اختلال افسردگی اساسی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به اختلال افسردگی اساسی مراجعه کننده به مراکز مشاوره و کلینیک های روان شناختی شهر قدس در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه (۵۰ نفر گروه آزمایش و ۵۰ نفر گروه کنترل) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت مداخلات پارادوکسیکال (شامل تکنیک های قصد پارادوکسی، تجویز علامت و اغراق عمدی) قرار گرفت و گروه کنترل در لیست انتظار ماند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه افسردگی بک (BDI-II) و پرسشنامه پاسخ نشخواری (RRS) بود که در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون توسط شرکت کنندگان تکمیل شد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شد. یافته ها نشان داد که مداخلات پارادوکسیکال به طور معناداری باعث کاهش نشخوار فکری در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد. اندازه اثر مداخله در کاهش نشخوار فکری و علائم افسردگی در سطح بالا ارزیابی شد. مداخلات پارادوکسیکال با بهره گیری از تکنیک های تجویز علامت و تغییر رابطه فرد با افکار نشخوارکننده، می تواند به عنوان یک مداخله ی موثر و کوتاه مدت در کاهش نشخوار فکری و علائم افسردگی بیماران مورد استفاده قرار گیرد. استفاده از این رویکرد در مراکز مشاوره و درمان اختلالات خلقی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

مداخلات پارادوکسیکال ، نشخوار فکری ، اختلال افسردگی اساسی ، شهر قدس