نقش حساسیت به طرد و طرحواره بازداری هیجانی در پیش بینی اختلال اضطراب اجتماعی دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش حساسیت به طرد و طرحواره بازداری هیجانی در پیش بینی اختلال اضطراب اجتماعی دانشجویان استان گیلان انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع پیش بینی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان مشغول به تحصیل در دانشگاه های استان گیلان در سال جاری بود که از میان آن ها ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری دردسترس از طریق فراخوان در پیام رسان های داخلی (سروش، ایتا و بله) انتخاب شدند. شرکت کنندگان به سه پرسشنامه استاندارد شامل مقیاس حساسیت به طرد، پرسشنامه طرحواره های هیجانی (برای سنجش بازداری هیجانی) و مقیاس اضطراب اجتماعی پاسخ دادند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل شد. یافته ها نشان داد که بین حساسیت به طرد و طرحواره بازداری هیجانی با اختلال اضطراب اجتماعی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. تحلیل رگرسیون گام به گام آشکار کرد که حساسیت به طرد به تنهایی و طرحواره بازداری هیجانی به همراه آن، پیش بینی کننده های معناداری برای اختلال اضطراب اجتماعی هستند. حساسیت به طرد و طرحواره بازداری هیجانی به عنوان دو عامل خطر مهم در برابر اضطراب اجتماعی دانشجویان عمل می کنند. کاهش حساسیت به طرد از طریق بازسازی شناختی و اصلاح طرحواره بازداری هیجانی از طریق آموزش ابراز هیجانات و پذیرش خود می تواند به عنوان یک پروتکل مداخله ای موثر در مشاوره دانشجویی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

حساسیت به طرد ، طرحواره بازداری هیجانی ، اضطراب اجتماعی ، دانشجویان ، گیلان ، فضای مجازی