تاثیر آموزش مبتنی بر فناوری بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

ورود ابزارهای نوین دیجیتال به عرصه های تربیتی، پارادایم های سنتی آموزش را با دگرگونی های ساختاری عمیقی مواجه ساخته است؛ به طوری که بازتعریف الگوهای یادگیری در دوره ابتدایی به یکی از اولویت های بنیادین نظام های آموزشی معاصر تبدیل شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی جامع و نظام مند تاثیر آموزش مبتنی بر فناوری بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی به رشته تحریر درآمده است تا ابعاد گوناگون این پدیده را واکاوی نماید. روش شناسی این تحقیق مبتنی بر رویکرد مروری-تحلیلی است که با تکیه بر اسناد نظری و یافته های تجربی متقن، به ارزیابی کارکرد پلتفرم های تعاملی، سیستم های هوشمند و نرم افزارهای چندرسانه ای در فرایندهای کلاسی می پردازد. تحلیل متون نشان می دهد که به کارگیری هدفمند فناوری به طور معناداری سبب ارتقای سطح انگیزه درونی، تعمیق درک مفاهیم پیچیده علمی، افزایش نرخ مشارکت فعال و رشد مهارت های حل مسئله در فراگیران خردسال می گردد. با این حال، موفقیت در اجرای این رویکرد مستلزم تدارک زیرساخت های فناورانه استاندارد، بازنگری در برنامه های درسی متداول، و ارتقای شایستگی های دیجیتال معلمان است تا چالش های مربوط به شکاف دیجیتالی و مقاومت های ساختاری به حداقل ممکن کاهش یابد. یافته های حاصله تائید می کنند که تلفیق هوشمندانه فناوری با الگوهای پداگوژیک فعال، نه تنها عملکرد تحصیلی را در آزمون های استاندارد بهبود می بخشد، بلکه بسترساز توسعه شایستگی های قرن بیست و یکم در بستر آموزش ابتدایی خواهد بود. در نهایت، اتخاذ راهبردهای ترکیبی متوازن و توجه به عدالت آموزشی به عنوان ارکان کلیدی تحول پایدار توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر فناوری ، عملکرد تحصیلی ، دوره ابتدایی ، یادگیری فعال ، شایستگی های دیجیتال.