تحلیل روش های تدریس تعاملی در آموزش ابتدایی

در نظام های آموزش و پرورش پیشرو که مبتنی بر تغییرات سریع فناورانه و اجتماعی هستند، تدریس تعاملی به عنوان ابزاری بنیادین برای ارتقای کیفیت یادگیری و توسعه مهارت های اجتماعی و شناختی دانش آموزان مقطع ابتدایی شناخته می شود. این پژوهش با هدف تحلیل نقش و جایگاه روش های تدریس تعاملی در مقطع ابتدایی تدوین شده است. یافته ها نشان می دهد که تدریس تعاملی، با شکستن فضای خشک و غیرفعال کلاس های درس سنتی، بستری برای مشارکت فعال، تفکر انتقادی و درگیری عمیق فراگیران با محتوای آموزشی فراهم می آورد. این رویکرد، یادگیری را به یک فرآیند اجتماعی و پویا تبدیل می کند و هویت تحصیلی کودکان را در بستری از همکاری و تعاملات مثبت تقویت می نماید. تحلیل داده ها حاکی از آن است که آموزگاران با بهره گیری از راهبردهای متنوع ارتباطی، استفاده از ابزارهای نوین و ایجاد محیط های یادگیری مبتنی بر حل مسئله، می توانند پیوند عمیق تری میان دانش آموز و مدرسه ایجاد کنند. این پژوهش ضمن تبیین مبانی نظری یادگیری تعاملی، ضرورت تغییر رویکرد مدیریتی و آموزشی از کنترل گری به تسهیل گری را مورد تاکید قرار می دهد و پیشنهاداتی برای توسعه مهارت های حرفه ای آموزگاران در این زمینه ارائه می نماید.

کلیدواژه ها:

تدریس تعاملی ، آموزش ابتدایی ، یادگیری مشارکتی ، مدیریت آموزشی ، تفکر انتقادی ، نوآوری در تدریس.