بررسی تاثیر تدریس فعال بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان دبستانی

در نظام های آموزشی معاصر، گذار از رویکردهای غیرفعال و حافظه محور به سمت شیوه های یادگیری فعال، به یکی از ضرورت های اساسی در دوره ابتدایی تبدیل شده است. این مقاله مروری به بررسی تاثیر به کارگیری روش های تدریس فعال بر ارتقای انگیزش تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی می پردازد. انگیزش تحصیلی به عنوان محرک اصلی یادگیری، ریشه در تعاملات کلاسی و نوع فعالیت های آموزشی دارد که دانش آموزان در آن مشارکت می کنند. یافته های این پژوهش نشان می دهد که روش های تدریس فعال، با ایجاد بستر مشارکت مستقیم، تقویت کنجکاوی و ایجاد حس عاملیت در فراگیران، موجب افزایش درگیری ذهنی و در نتیجه ارتقای انگیزه درونی می شود. در مقابل، روش های سنتی که دانش آموز را به عنصری منفعل تبدیل می کنند، منجر به افت نشاط آموزشی و کاهش عملکرد تحصیلی می گردند. مدیریت مدرسه و آموزگاران در این میان نقشی کلیدی در طراحی محیط های یادگیری تعاملی دارند. این مطالعه ضمن بررسی مبانی نظری یادگیری فعال، چالش های پیاده سازی این روش ها در مدارس را واکاوی کرده و بر ضرورت تحول در ساختارهای آموزشی تاکید می ورزد. نتایج حاکی از آن است که تلفیق شیوه های نوین تدریس با فناوری های آموزشی می تواند بستری پویا برای شکل گیری هویت تحصیلی موفق در کودکان فراهم آورد

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، انگیزش تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری تعاملی ، نوآوری آموزشی.