بررسی رابطه شهر هوشمند و کیفیت زندگی روان شناختی ساکنان شهری

با گسترش سریع شهرنشینی و پیچیدگی های محیطی، مفهوم کیفیت زندگی از ابعاد صرفا مادی (رفاه اقتصادی) به سمت ابعاد روان شناختی (آرامش، تعلق، و شکوفایی) تغییر جهت داده است. شهرهای هوشمند، به عنوان پارادایم نوین مدیریت شهری، از طریق ادغام فناوری های دیجیتال، اینترنت اشیا (IoT) و تحلیل داده ها، می کوشند محیطی کارآمدتر ایجاد کنند. این پژوهش با هدف واکاوی رابطه میان مولفه های شهر هوشمند و کیفیت زندگی روان شناختی شهروندان تدوین شده است. یافته ها حاکی از آن است که فناوری های شهر هوشمند با کاهش «استرس های محیطی»، تسهیل «ارتباطات اجتماعی» و افزایش «حس کنترل فردی»، پتانسیل بالایی برای ارتقای سلامت روان دارند؛ با این حال، خطراتی نظیر «تکنواسترس»، «انزوای دیجیتال» و «نقض حریم خصوصی» می تواند این روند را معکوس کند.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، کیفیت زندگی روان شناختی ، سلامت روان ، تکنواسترس ، رفاه ذهنی.