نقش شهرداری ها در ارتقای تاب آوری شهری با رویکرد شهرسازی هوشمند

تاب آوری شهری به عنوان یکی از مفاهیم بنیادین در برنامه ریزی و مدیریت شهری معاصر، بر توانایی شهر در پیش بینی، آمادگی، پاسخ و بازسازی در برابر مخاطرات طبیعی و انسان ساخت تاکید دارد. در دهه های اخیر، رشد سریع شهرنشینی، پیچیدگی زیرساخت های شهری، تغییرات اقلیمی و افزایش مخاطراتی نظیر سیل، زلزله، آلودگی هوا و بحران های زیرساختی، ضرورت بازنگری در الگوهای سنتی مدیریت شهری را دوچندان کرده است. در این میان، شهرداری ها به عنوان نهادهای محوری مدیریت محلی، نقش تعیین کننده ای در برنامه ریزی، اجرا و نظارت بر سیاست های تاب آورانه دارند. همزمان، ظهور فناوری های نوین در قالب شهرسازی هوشمند، فرصت های بی سابقه ای برای پایش بلادرنگ داده ها، مدیریت یکپارچه بحران، تصمیم گیری مبتنی بر داده و افزایش مشارکت شهروندان فراهم آورده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش شهرداری ها در ارتقای تاب آوری شهری با رویکرد شهرسازی هوشمند انجام شد. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی و از نوع کاربردی است. جامعه آماری شامل کارشناسان شهرداری و متخصصان برنامه ریزی شهری بوده و داده ها از طریق پرسشنامه محقق ساخته گردآوری و با استفاده از آزمون های آماری تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد که ابعاد فناوری هوشمند، حکمرانی داده محور و مشارکت دیجیتال شهروندان تاثیر معناداری بر افزایش شاخص های تاب آوری شهری دارند (۰۱/۰>p). همچنین نتایج بیانگر آن است که یکپارچگی سامانه های اطلاعاتی شهری و تقویت زیرساخت های هوشمند، بیشترین سهم را در کاهش آسیب پذیری شهری ایفا می کنند. بر این اساس، توسعه چارچوب سیاستی مبتنی بر شهرسازی هوشمند می تواند به عنوان راهبردی موثر در ارتقای تاب آوری شهرها مورد توجه شهرداری ها قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری شهری ، شهرسازی هوشمند ، مدیریت شهری ، شهرداری