کاربست رویکردهای بازی محور در آموزش و تاثیر آن بر تعمیق یادگیری و ارتقای کیفیت عملکرد تحصیلی

تحولات اخیر در نظام های آموزشی نشان می دهد که روش های سنتی تدریس به تنهایی پاسخگوی نیازهای یادگیرندگان در محیط های آموزشی پویا نیستند. در این میان، بهره گیری از راهبردهای فعال یادگیری به ویژه یادگیری مبتنی بر بازی، توجه بسیاری از پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت را به خود جلب کرده است. بازی با فراهم کردن فضایی تعاملی، فرصت تجربه، مشارکت و درگیری ذهنی بیشتر را برای فراگیران فراهم می کند و به آن ها امکان می دهد مفاهیم آموزشی را به شیوه ای عمیق تر و پایدارتر درک کنند. همچنین این رویکرد می تواند با افزایش انگیزش درونی، کاهش یکنواختی در فرآیند تدریس و تقویت مهارت هایی مانند حل مسئله و همکاری، زمینه بهبود عملکرد تحصیلی را فراهم سازد. در واقع، ترکیب عناصر بازی با اهداف آموزشی، یادگیری را از یک فعالیت صرفا انتقالی به فرآیندی فعال، پویا و معنادار تبدیل می کند. از این رو توجه به ظرفیت های آموزشی بازی و استفاده هدفمند از آن در طراحی فعالیت های یاددهی–یادگیری می تواند نقش موثری در ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری ایفا کند.واژگان کلیدی:یادگیری مبتنی بر بازی، روش های فعال تدریس، انگیزش تحصیلی، یادگیری تعاملی، عملکرد تحصیلی