بررسی نقش عزت نفس در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

در تعلیم و تربیت امروز حجم بالایی از اطلاعات به دانشآموز منتقل می شود؛ ولی دانشآموزان در بطن آموزش نبوده، احساس ارزش و خودباوری ندارند. مدارس ما کودکانی با انگیزه درونی، کنجکاو و خود انگیخته از خانوادهها به امانت میگیرند؛ اما افرادی بیانگیزه که احساس ارزشمندی و خودباوری نمی کنند، از مدارس فارغ التحصیل میشوند. در نظام آموزشی ما کتابها، نمره ها و امتحانات مهمتر از دانشآموزان است و یادگیرندگان به عنوان محور و اساس برنامه های آموزشی فراموش شدهاند. ما در مدارس اندیشهها را آموزش میدهیم؛ اما چگونگی اندیشیدن و یادگرفتن را آموزش نمیدهیم. یادگیرندگان از معلومات اشباع میشوند؛ اما انگیزه آموختن از آنها گرفته میشود.خودکارآمدی ، یکی از مفاهیم مورد تاکید در نظریه های یادگیری است . خودکارآمدی به قضاوت فرد در مورد توانایی های خود برای انجام موفقیت آمیز یک تکلیف یا کار گفته می شود. (وولفلک و همکاران[۱]، ۲۰۰۴؛ به نقل از سیف ،۱۳۸۷).به نظر بندورا خودکارآمدی، به نقش اعتماد، اطمینان و عزت نفس فرد نسبت به تواناییهایش در انجام رفتار نا خواسته شده از وی تاکید دارد (بندوراو آدامز[۲]،۲۰۰۲) باورهای خودکارآمدی تعیین می کند که افراد تا چه اندازه برای فعالیت های خود انرژی صرف میکنند و تا چه میزان در برابر موانع مقاومت می نمایند.(پاجاراس[۳] و شانک[۴]،۲۰۰۱ ؛ به نقل از زینلی پور و همکاران، ۱۳۸۸)

کلیدواژه ها:

خود تنظیمی ، عملکرد تحصیلی ، دانش آموزان ، آموزش و پرورش