بازتعریف دیالکتیکی جرم در پرتو مفهوم آسیب اجتماعی

این پژوهش به برخی از مسائل بنیادین فلسفی ناشی از فراخوان های اخیر برای حرکت «فراتر از جرم شناسی» باید به دقت مورد بررسی قرار گیرند، می پردازد. در مقابل گرایش فزاینده ای که خواستار کنار گذاشتن مفهوم جرم به عنوان «رویدادی ساختگی» یا صرفا برساخته شده است، استدلال خواهد شد که چنین کنارگذاشتی امری شتابزده محسوب می شود. چرا که جرم در واقعیت، دارای «هستی شناسی» عینی و اصیلی است که نمی توان آن را نادیده گرفت. بااین حال، پژوهش تاکید می کند که رابطه میان آسیب و جرم، رابطه ای اتفاقی و مشروط است نه ضروری و الزامی. به عبارت دیگر، هر آسیبی جرم تلقی نمی شود و هر جرمی نیز لزوما ماهیتا آسیب زا نیست. بر این اساس، این مقاله استدلال می کند که این ادعا که باید پژوهش در مورد آسیب اجتماعی را از طریق ایجاد حوزه ای جدید و یکپارچه دنبال کنیم، دارای اعتبار و وجاهت نظری است. چنین گامی فایده مضافی نیز دارد: ایجاد عرصه ای جایگزین برای جرم شناسانی که در زمینه جرایم قدرتمندان فعالیت می کنند و می خواهند بدون محدودیت های حقوقی مرسوم، به بررسی اقدامات ویرانگر دولت ها و شرکت ها بپردازند. این پژوهش همچنین تعریفی دیالکتیکی از آسیب اجتماعی بر اساس سنت های کلاسیک مارکسیستی اندیشه هستی شناختی ارائه خواهد داد.

کلیدواژه ها:

دیالکتیکی ، آسیب اجتماعی ، جرم شناسی