خودتنظیمی یادگیری در محیط های آموزش مجازی و ترکیبی

پژوهش حاضر با هدف بررسی ابعاد و مولفه های «خودتنظیمی یادگیری» در بستر محیط های آموزش مجازی و ترکیبی تدوین شده است. با ظهور فناوری های نوین آموزشی و تغییر پارادایم های یادگیری از نظام های سنتی به مدل های انعطاف پذیر و دیجیتال، نقش دانش آموز به عنوان یک کنشگر فعال و خودمدیر بیش از پیش برجسته شده است. در این محیط ها که با فقدان حضور فیزیکی معلم و نیاز به خودمختاری بیشتر همراه است، خودتنظیمی یادگیری به عنوان کلیدی ترین عامل موفقیت و پیشرفت تحصیلی تلقی می شود. این مقاله ضمن تبیین نظری مدل های خودتنظیمی در محیط های آنلاین، به بررسی راهبردهای فراشناختی (برنامه ریزی، نظارت و ارزیابی)، تنظیم انگیزش، مدیریت محیطی و مهارت های فنی مورد نیاز برای یادگیری موثر در فضاهای مجازی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که یادگیرندگان خودتنظیم در محیط های آموزش ترکیبی، با استفاده از مهارت های مدیریت زمان و تنظیم هیجانات، قادرند بر چالش های فنی و شناختی غلبه کرده و عملکرد تحصیلی بالاتری نسبت به یادگیرندگان فاقد این مهارت ها داشته باشند. همچنین، این مقاله به نقش بازخوردهای هوشمند و نقش معلمان در داربست بندی محیط های آنلاین جهت تقویت خودتنظیمی دانش آموزان اشاره دارد. در نهایت، با تاکید بر ضرورت آموزش سواد دیجیتال و راهبردهای خودتنظیمی در برنامه های درسی مجازی، پیشنهاداتی برای طراحی محیط های یادگیری نوین با هدف توانمندسازی دانش آموزان ارائه شده است. این پژوهش در نهایت نتیجه می گیرد که موفقیت در یادگیری مجازی نه تنها در گرو دسترسی به فناوری، بلکه در گرو توسعه توانمندی های خودتنظیمی یادگیرنده است.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی یادگیری ، آموزش مجازی ، یادگیری ترکیبی ، راهبردهای فراشناختی