جایگاه فلسفه در نظام آموزش و پرورش و نقش آن در پرورش ذهن پرسشگر دانش آموزان

هدف این پژوهش بررسی جایگاه فلسفه در نظام آموزش و پرورش و تبیین نقش آن در پرورش ذهن پرسشگر دانش آموزان است. در شرایطی که نظام های آموزشی بیش از گذشته با چالش های پیچیده اجتماعی، فرهنگی و فناورانه مواجه اند، پرورش توانایی تفکر انتقادی و روحیه پرسشگری به ضرورتی اساسی تبدیل شده است. این مطالعه می کوشد نشان دهد که آموزش فلسفه چگونه می تواند از سطح انتقال دانش فراتر رفته و به تقویت مهارت های شناختی و نگرشی دانش آموزان کمک کند.روش تحقیق در این مقاله توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای است. داده ها از طریق بررسی منابع علمی، کتاب ها، مقالات پژوهشی و اسناد مرتبط با آموزش فلسفه و نظام تعلیم و تربیت گردآوری شده و سپس با رویکرد تحلیلی مورد بررسی قرار گرفته اند. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای دیدگاه های تربیتی معاصر درباره تفکر انتقادی، آموزش مبتنی بر گفت وگو و فلسفه برای کودکان تنظیم شده است.یافته های پژوهش نشان می دهد که گنجاندن آموزش فلسفه در برنامه های درسی می تواند به شکل معناداری موجب تقویت مهارت های استدلالی، افزایش قدرت تحلیل، ارتقای توانایی طرح پرسش های عمیق و شکل گیری نگرش انتقادی در دانش آموزان شود. همچنین نتایج حاکی از آن است که استفاده از روش های آموزشی مشارکتی مانند گفت وگوی فلسفی و بحث گروهی، نقش موثری در فعال سازی ذهن دانش آموزان و تقویت روحیه پرسشگری دارد. بر اساس نتایج به دست آمده، توجه نظام آموزش و پرورش به آموزش فلسفه می تواند زمینه ساز تربیت نسلی آگاه، خلاق و مسئولیت پذیر باشد که توانایی مواجهه عقلانی با مسائل فردی و اجتماعی را داراست.

کلیدواژه ها:

فلسفه ، نظام آموزش و پرورش ، ذهن پرسشگر ، تفکر انتقادی ، مهارت های استدلالی