اثرات یادگیری مبتنی بر بازی بر توسعه مهارت های شناختی دانش آموزان ابتدایی

یادگیری مبتنی بر بازی به عنوان یک رویکرد آموزشی نوآورانه، با تلفیق عناصر سرگرمی و آموزش، بستری پویا برای رشد همه جانبه دانش آموزان فراهم می آورد. این مقاله مروری با هدف بررسی نظام مند اثرات این رویکرد بر توسعه مهارت های شناختی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. پرسش اصلی این است که یادگیری مبتنی بر بازی چگونه و تا چه اندازه بر ابعاد گوناگون شناخت از جمله حافظه، توجه، حل مسئله، تفکر انتقادی و کارکردهای اجرایی تاثیر می گذارد. این مطالعه از نوع کتابخانه ای و مرور روایتی است که با تحلیل و ترکیب یافته های پژوهشی پیشین، به دنبال ایجاد یک چارچوب مفهومی منسجم است. مبانی نظری پژوهش بر پایه نظریه های سازنده گرایی ویگوتسکی و پیاژه، نظریه یادگیری اجتماعی-شناختی و نظریه جریان قرار دارد که همگی بر نقش فعال یادگیرنده، تعامل اجتماعی و غوطه وری در فرایند یادگیری تاکید دارند. یافته های این مرور نشان می دهد که یادگیری مبتنی بر بازی از طریق مکانیسم هایی چون بازخورد فوری، چالش های متناسب با سطح رشد، ایجاد محیط های امن برای آزمون و خطا، و تقویت انگیزه درونی، به طور معناداری به تقویت حافظه فعال، بهبود توجه پایدار و انتخابی، ارتقای مهارت های حل مسئله پیچیده و تفکر خلاق و نیز توسعه کارکردهای اجرایی سطح بالا کمک می کند. با این حال، اثربخشی این روش به شدت به کیفیت طراحی بازی، همسویی آن با اهداف برنامه درسی و نقش تسهیل گری معلم وابسته است. نتیجه گیری نهایی حاکی از آن است که یادگیری مبتنی بر بازی، فراتر از یک ابزار کمک آموزشی، یک فلسفه آموزشی تحول آفرین است که می تواند بستر رشد شناختی عمیق و پایدار را در سال های حساس دبستان فراهم کند، مشروط بر آنکه اجرای آن آگاهانه، هدفمند و مبتنی بر شواهد علمی باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر بازی ، مهارت های شناختی ، دانش آموزان ابتدایی ، سازنده گرایی ، کارکردهای اجرایی