واکاوی الگوی تعاملی مسجد و مدرسه در فرآیندهای تعلیم و تربیت دینی؛ رویکردی کاربردی برای ارتقای هویت معنوی نوجوانان

هویت معنوی و دینی نوجوانان، یکی از ابعاد حیاتی رشد شخصیت آنان است که در عصر کنونی با چالش های جدی روبه روست. آموزش و پرورش رسمی به تنهایی قادر به پاسخگویی به نیازهای عمیق معنوی نوجوانان نیست و نیازمند همکاری با نهادهای دینی و فرهنگی است. هدف این پژوهش، واکاوی الگوی تعاملی مسجد و مدرسه در فرآیندهای تعلیم و تربیت دینی و ارائه رویکردی کاربردی برای ارتقای هویت معنوی نوجوانان است. این مطالعه با رویکرد توصیفی تحلیلی و با استفاده از روش مطالعه اسنادی و تحلیل محتوای کیفی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که مسجد و مدرسه، به عنوان دو نهاد اصلی تربیتی در جوامع اسلامی، دارای ظرفیت ها و کارکردهای مکمل هستند که در صورت ایجاد تعامل سیستماتیک و برنامه ریزی شده، می توانند به طور موثری در تقویت هویت معنوی، اخلاق دینی، حس تعلق و مسئولیت پذیری اجتماعی نوجوانان نقش ایفا کنند. الگوی پیشنهادی شامل چهار بعد است: همکاری برنامه ریزی شده در محتوای آموزشی، ایجاد فعالیت های مشترک و تجربه محور، تعامل انسانی و الگوسازی، و ایجاد پیوند میان معنویت و زندگی روزمره. چالش های اصلی این الگو شامل کمبود هماهنگی سازمانی، ضعف زیرساخت ها، تفاوت های رویکردی و نیاز به آموزش مربیان است. این پژوهش راهکارهایی عملی برای برقراری تعامل موثر میان مسجد و مدرسه ارائه می دهد که می تواند در برنامه ریزی های آموزشی و فرهنگی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مسجد و مدرسه ، تعلیم و تربیت دینی ، هویت معنوی ، نوجوانان ، تعامل نهادی