مطالعه رابطه بین خودکارآمدی ریاضی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی رابطه میان خودکارآمدی ریاضی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شده است؛ موضوعی که در سال های اخیر به عنوان یکی از عوامل کلیدی موثر بر یادگیری و عملکرد تحصیلی مورد توجه محققان تربیتی قرار گرفته است. در این مطالعه، نقش باورهای خودکارآمدی در شکل گیری انگیزش درونی، پایداری در حل مسئله و کیفیت مشارکت دانش آموزان در فعالیت های ریاضی تحلیل شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی–همبستگی بوده و داده ها از طریق پرسشنامه استاندارد خودکارآمدی ریاضی و نمرات درس ریاضی جمع آوری شد. نتایج نشان داد که بین سطح خودکارآمدی ریاضی و میزان پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه ای مستقیم و معنادار وجود دارد؛ به گونه ای که دانش آموزان دارای خودکارآمدی بالاتر، عملکرد بهتری در آزمون های ریاضی و فعالیت های مبتنی بر حل مسئله نشان دادند. همچنین، تحلیل های انجام شده آشکار ساخت که خودکارآمدی می تواند نقش یک متغیر پیش بینی کننده قوی برای موفقیت تحصیلی ایفا کند و به ارتقای مهارت های شناختی و فراشناختی دانش آموزان کمک نماید. بر اساس یافته ها، تقویت خودکارآمدی از طریق طراحی تکالیف هدفمند، بازخورد سازنده و ایجاد تجربه های موفق می تواند به عنوان رویکردی موثر در بهبود عملکرد ریاضی دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد. این مطالعه تاکید می کند که توجه به ابعاد روان شناختی یادگیری، در کنار روش های آموزشی نوین، نقش مهمی در ارتقای کیفیت فرایند آموزش ریاضی دارد.