نقش آموزگار در توسعه شایستگی های یادگیری خود راهبر دانش آموزان مقطع ابتدایی در عصر هوش مصنوعی

در عصر هوش مصنوعی که ابزارهای هوشمند یادگیری در دسترس دانش آموزان قرار گرفته اند، نقش آموزگار از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر، مربی و طراح تجارب یادگیری تغییر یافته است و این تحول در دوره ابتدایی که بنیان های یادگیری مادام العمر شکل می گیرد، از اهمیت راهبردی مضاعفی برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزگار در توسعه شایستگی های یادگیری خودراهبر دانش آموزان مقطع ابتدایی در عصر هوش مصنوعی انجام شده است. این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر داده های کتابخانه ای و میدانی می باشد. یادگیری خودراهبر به عنوان فرآیندی فعال و سازنده تعریف می شود که در آن یادگیرنده اهداف یادگیری خود را تعیین کرده، فرآیند یادگیری را نظارت و تنظیم می نماید و برای دستیابی به اهداف خود تلاش می کند. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزگاران دوره ابتدایی از طریق راهبردهای متعددی می توانند به توسعه شایستگی های یادگیری خودراهبر در دانش آموزان کمک کنند. این راهبردها شامل مدل سازی فرآیندهای خودتنظیمی، ارائه داربست های شناختی و فراشناختی، طراحی فعالیت های یادگیری باز و دانش آموزمحور، و ایجاد محیطی امن و حمایتگر برای تصمیم گیری مستقل است. نتیجه نهایی اینکه تحقق یادگیری خودراهبر در عصر هوش مصنوعی مستلزم تحول در نقش آموزگار از انتقال دهنده به تسهیل گر، توانمندسازی معلمان در زمینه کاربرد هوشمندانه فناوری های نوین، و طراحی فعالیت های یادگیری هدفمند است که استقلال و عاملیت دانش آموزان را پرورش دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودراهبر ، آموزگار ، هوش مصنوعی ، دوره ابتدایی ، خودتنظیمی