تعارض والدینی و پیامدهای اجتماعی-عاطفی : مطالعه ای بر سازگاری اجتماعی ، تنظیم هیجان و خودانتقادی در دانش آموزان

مقدمه و هدف: سازگاری اجتماعی در دوره ی نوجوانی تحت تاثیر عوامل متعددی قرار دارد. هدف این پژوهش، بررسی میزان تاثیر تعارض والد-فرزندی، تنظیم هیجان، و خود انتقادی بر سازگاری اجتماعی دانش آموزان متوسطه اول و ارزیابی قدرت پیش بینی کننده ی این عوامل بود.روش شناسی: رویکرد پژوهش توصیفی-همبستگی و روش گردآوری داده ها میدانی بود. جامعه ی آماری شامل دانش آموزان پسر متوسطه اول شهر اراک در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که نمونه ای متشکل از ۳۵۷ نفر به شیوه ی نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه های سازگاری اجتماعی (سینها و سینگ، ۱۹۹۳)، تعارض والدین (اسدی و همکاران، ۱۳۹۰)، تنظیم هیجان (گراس)، و خود انتقادی بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون، و رگرسیون چندگانه تحلیل گردید.یافته های اصلی: نتایج نشان داد که افزایش تعارض والدین با کاهش سازگاری اجتماعی همراه است (رابطه ی معکوس). در مقابل، تنظیم هیجان ارتباط مثبت معناداری با سازگاری اجتماعی داشت، در حالی که خودانتقادی با آن رابطه ی منفی معنادار بود. تحلیل رگرسیون تایید کرد که این سه متغیر به طور مشترک توانایی معناداری در پیش بینی سازگاری اجتماعی دانش آموزان داشته و درصد قابل توجهی از تغییرات آن را تبیین می کنند.نتیجه گیری: این یافته ها بر اهمیت تسهیل فرآیندهای هیجانی و کاهش تنش های خانوادگی در راستای تقویت سازگاری اجتماعی نوجوانان تاکید دارد و لزوم توجه به متغیرهای درون فردی در کنار عوامل محیطی (خانواده) را در برنامه های مشاوره ای مدارس یادآور می شود.

کلیدواژه ها:

سازگاری اجتماعی ، تعارض والدین ، تنظیم هیجان ، خو انتقادی ، دانش آموزان