مقایسه تاثیر روش یادگیری مبتنی بر پروژه و روش سنتی بر تفکر انتقادی دانش آموزان پایه نهم شهر قم

هدف پژوهش حاضر، مقایسه تاثیر روش یادگیری مبتنی بر پروژه و روش سنتی بر تفکر انتقادی دانش آموزان پایه نهم شهر قم بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه نهم مدارس متوسطه اول شهر قم در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که از میان آن ها ۶۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده ها آزمون استاندارد تفکر انتقادی کالیفرنیا (CCTST) بود که روایی آن از طریق نظر خبرگان و پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ (۰/۸۲) تایید شد. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته تحت آموزش با روش یادگیری مبتنی بر پروژه قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل آموزش را به شیوه سنتی دریافت کرد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد پس از کنترل اثر پیش آزمون، تفاوت معناداری بین دو گروه در نمرات پس آزمون تفکر انتقادی وجود دارد (p < ۰/۰۰۱) و اندازه اثر نشان دهنده تاثیر قوی روش پروژه محور بود. یافته ها بیانگر آن است که یادگیری مبتنی بر پروژه در مقایسه با روش سنتی، نقش موثرتری در ارتقای مهارت تفکر انتقادی دانش آموزان دارد. بر این اساس، به کارگیری روش های تدریس فعال می تواند گامی موثر در جهت تحقق اهداف آموزش مهارت محور در دوره متوسطه اول باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر پروژه ، روش سنتی ، تفکر انتقادی ، دانش آموزان پایه نهم ، آموزش فعال